ήθελα σώνει και καλά να βρω ένα Νορβηγικό ποίημα... βρέθηκα εδώ... (Αγγλική μετάφραση, απ' την ΠΗΓΗ: https://www.theplus.no/en/activities/hans-borli-diktsti)
απ' το ολότελα... μια χαρά...
.jpg)
Ο Hans Børli ήταν ένας Νορβηγός ποιητής και συγγραφέας, ο οποίος εκτός από τα γραπτά του εργάστηκε ως ξυλοκόπος όλη του τη ζωή.
ΠΗΓΗ : https://www.google.com/search?q=Hans+B%C3%B8rli%2C&sourceid=chrome&ie=UTF-8
.......................
ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ...
June Evening
On the steps in the mist-blue evening
we sit in the cool June air.
And all that we see is seen double,
because it is something we share.
Look – the lake’s shining with scarlet
from the land of the sunsetting sky.
And bright as a piece of old silver
Is the diver’s red-throated cry.
And the bird-cherry’s burning in silence,
its blossoms alight by the gate.
A breeze makes their white clusters tremble
– as if there is something can’t wait...
Oh, move yourself closer against me,
here by the kitchen door!
We are given a short time together,
then given no more.
Hans Børli
from The Days, 1958
//
///////////////////////////////
Βράδυ ΙουνίουΣτα σκαλιά στο γαλάζιο βράδυ
καθόμαστε στον δροσερό αέρα του Ιουνίου.
Και όλα αυτά που βλέπουμε φαίνονται διπλά,
γιατί είναι κάτι που μοιραζόμαστε.
Κοιτάξτε - η λίμνη λάμπει με κόκκινο χρώμα
από τη χώρα του ουρανού που δύει.
Και φωτεινό σαν ένα κομμάτι παλιό ασήμι
Είναι η κοκκινωπή κραυγή του δύτη.
Και το πουλί-κερασιά καίει στη σιωπή,
τα άνθη του πέφτουν δίπλα στην πύλη.
Ένα αεράκι κάνει τις λευκές τους συστάδες να τρέμουν
– σαν να υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να περιμένει…
Ω, πλησιάστε περισσότερο εναντίον μου,
εδώ στην πόρτα της κουζίνας!
Μας δίνεται λίγος χρόνος μαζί,
τότε δεν δίνεται άλλο.
////////////////////
Χανς Μπόρλι
από το The Days, 1958////////////////////Y.Γ. μετάφραση γκουγκλ απ' την ΠΗΓΗ: https://www.goodreads.com/book/show/1759803.We_Own_the_Forests
Ο Hans Borli (1918-89) γεννήθηκε και έζησε στη δασώδη κομητεία Hedmark στη νοτιοανατολική Νορβηγία. Οι μέρες του μοιάζουν να χωρίζονται στα δύο τη μέρα, ζούσε τη σωματικά απαιτητική ζωή ενός ξυλοκόπου, αλλά τη νύχτα, έγινε ποιητής και περνούσε τις ήσυχες, σκοτεινές ώρες γράφοντας. Οι μέρες του, ωστόσο, ήταν ένα διασκευή της ποίησής του.
Ο στίχος του Borli είναι ζωντανός με τις εμπειρίες του από τα νορβηγικά δάση - με τις διαθέσεις του ουρανού και του νερού, με τα πλάσματα που κινούνται στον αέρα και το δάσος και με τα ίδια τα δέντρα.
Σε μια σειρά βιβλίων που ξεκίνησε το 1945, έγραψε περισσότερα από έντεκα εκατό ποιήματα. Αποτελούν έναν ποιητικό δίσκο μιας ζωής που θυμίζει στο πνεύμα, αν όχι στη μορφή, τα Leaves of Grass του Walt Whitman. Ενώ το έργο του σχετίζεται χαρακτηριστικά με το Hedmark βιότοπό του και την προσωπική του εμπειρία, μια σειρά από ποιήματα του Hans Borli δείχνουν ότι δεν είναι καθόλου μακριά από τις ποικίλες ανθρώπινες εμπειρίες της εποχής του.
Αυτή η συλλογή μπορεί μόνο να υποδηλώνει το εύρος και τον πλούτο της ζωής του ποιητή σε στίχους, αλλά περιλαμβάνει πολλά από τα πιο θαυμασμένα ποιήματά του. Μερικές φορές μοναχικά ή ακόμα και μυστικιστικά, τα ωραιότερα από αυτά τα ποιήματα δαγκώνουν βαθιά σαν το χτύπημα του τσεκούρι. Παράλληλο αγγλικό και νορβηγικό κείμενο.
////////////////////////////////////////////////////////////συνεχίζω Νορβηγικά... και βρήκα και Ίψεν...
ΠΗΓΗ: https://againorway.com/2018/04/22/bunch-of-norwegian-poems-2/
............................
Gunvor Hofmo / Γκάνβορ Χόφμο
Fra en annen virkelighet (1948)
Syk blir en av ropet om virkelighet.
Altfor nær var jeg tingene,
slik at jeg brant meg igjennom
og står på den andre siden av dem,
der lyset ikke er skilt fra mørket,
der ingen grenser er satt,
bare en stillhet som kaster meg ut i universet av ensomhet,
og av uhelbredelig ensomhet.
Se, jeg svaler min hånd i kjølig gress:
Det er vel virkelighet,
det er vel virkelighet nok for dine øyne,
men jeg er på den andre siden
hvor gresstrå er kimende klokker av sorg og bitter forventning.
Jeg holder et menneskes hånd,
ser inn i et menneskes øyne,
men jeg er på den andre siden
der mennesket er en tåke av ensomhet og angst.
Å, om jeg var en sten
som kunne rumme denne tomhetens tyngde,
om jeg var en stjerne
som kunne drikke denne tomhetens smerte,
men jeg er et menneske kastet ut i grenselandet,
og stillheten hører jeg bruse,
stillheten hører jeg rope
fra dypere verdner enn denne.
***
From another reality
Ill becomes one from the scream of reality.
Way too close the things I was,
so that I burnt myself in-between
and I stand on the other side of them,
where the light differs no from the darkness,
where no borders are set,
Από μια άλλη πραγματικότητα
Ο άρρωστος γίνεται ένα από την κραυγή της πραγματικότητας. Πολύ κοντά στα πράγματα που ήμουν, έτσι που κάηκα ενδιάμεσα και στέκομαι στην άλλη πλευρά τους, όπου το φως δεν διαφέρει από το σκοτάδι, όπου δεν τίθενται σύνορα,
just a silence which throws me out in the universe of solitude,
and of irredeemable solitude.
Look, I cool my hand in a tepid grass:
This is ample reality,
this is ample reality enough for your eyes,
but I’m on the other side
μόνο μια σιωπή που με πετάει έξω στο σύμπαν της μοναξιάς, και της ανεπανόρθωτης μοναξιάς. Κοίτα, δροσίζω το χέρι μου σε ένα χλιαρό γρασίδι: Αυτή είναι μεγάλη πραγματικότητα, αυτή είναι αρκετή πραγματικότητα για τα μάτια σας, αλλά είμαι στην άλλη πλευρά
where grass blades are pealing clocks of sorrow and bitter expectancy.
I hold a humans hand,
look into a humans eye,
but I’m on the other side
where man is a fog of solitude and fear.
Oh, if only was I a stone
which could roll through this emptiness of burden,
if only was I a star
which could drink this emptiness of pain,
but I’m a human thrown into the borderlands,
and the silence I hear hisses,
the silence I hear screams,
from deeper worlds than this.
όπου οι λεπίδες του γρασιδιού χτυπούν ρολόγια θλίψης και πικρής προσδοκίας. Κρατώ ένα ανθρώπινο χέρι, κοιτάξτε στα μάτια ενός ανθρώπου, αλλά είμαι στην άλλη πλευρά όπου ο άνθρωπος είναι μια ομίχλη μοναξιάς και φόβου. Α, να ήμουν μια πέτρα που θα μπορούσε να κυλήσει μέσα από αυτό το κενό του βάρους, αν ήμουν μόνο αστέρι που θα μπορούσε να πιει αυτό το κενό πόνου, αλλά είμαι ένας άνθρωπος που πετάχτηκε στα σύνορα, και η σιωπή ακούω συριγμούς, τη σιωπή που ακούω κραυγές, από βαθύτερους κόσμους από αυτόν.
///////////////////////////////////
Henrik Ibsen
Borte! (1871) Away!
De sidste gæster The last guests
vi fulgte til grinden; We led to the the gateway;
farvellets rester the farewell’s remains
tog nattevinden. the night wind took away.
Mακρυά...
Οι τελευταίοι καλεσμένοι Οδηγήσαμε στην πύλη. τα λείψανα του αποχαιρετισμού ο νυχτερινός άνεμος πήρε.
I tifold øde In tenfold emptiness
lå haven og huset, lay the garden and the house,
hvor toner søde where tones’ sweeteness
mig nys berused. just stunned me.
Στο δεκαπλάσιο κενό στρώστε τον κήπο και το σπίτι, όπου τονίζει τη γλύκα απλά με ξάφνιασε.
Det var en fest kun, It was a feast just,
før natten den sorte; before night the black;
hun var en gæst kun, — she was a guest just, —
og nu er hun borte. and now she is not coming back.
Ήταν απλά μια γιορτή, πριν το βράδυ το μαύρο? ήταν απλώς καλεσμένη, - και τώρα δεν επιστρέφει.
/////////////////////////////////////////
μετάφραση από το Αγγλικό (η γκουγκλ)...
Lamprini T.
