«οἵη περ φύλλων γενεή, τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν.
φύλλα τὰ μέν τ’ ἄνεμος χαμάδις χέει, ἄλλα δέ θ’ ὕλη
τηλεθόωσα φύει, ἔαρος δ’ ἐπιγίγνεται ὥρη·
ὣς ἀνδρῶν γενεὴ ἡ μὲν φύει, ἡ δ’ ἀπολήγει.»
Ομήρου Ιλιάδα (ραψωδία Ζ, στίχος 146),
Ο Αχαιός ήρωας Διομήδης και ο Λύκιος αρχηγός Γλαύκος (σύμμαχος των Τρώων) βρέθηκαν αντιμέτωποι έτοιμοι για μονομαχία. Πριν χτυπηθούν, ο Διομήδης ρώτησε τον Γλαύκο ποιος είναι, φοβούμενος μήπως είναι κάποιος μεταμορφωμένος θεός.
Ο Γλαύκος απάντησε με την περίφημη φράση πως οι γενιές των ανθρώπων μοιάζουν με τα φύλλα των δέντρων («οἵη περ φύλλων γενεή, τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν») και ανέφερε ότι είναι εγγονός του Βελλεροφόντη. Τότε ο Διομήδης κατάλαβε πως τους συνδέει πατρογονική φιλία, καθώς ο δικός του παππούς, ο Οινέας, είχε φιλοξενήσει τον Βελλεροφόντη στο παλάτι του και είχαν ανταλλάξει δώρα.
Στο όνομα του Ξένιου Δία, οι δύο πολεμιστές έμπηξαν τα δόρατά τους στο έδαφος, έδωσαν τα χέρια και ορκίστηκαν να μην πολεμήσουν ποτέ μεταξύ τους, αλλά να αποφεύγουν ο ένας τον άλλον στη μάχη.
Ως ένδειξη φιλίας, αποφάσισαν να ανταλλάξουν τις πανοπλίες τους. Ο Γλαύκος έδωσε στον Διομήδη τη χρυσή του πανοπλία, η οποία άξιζε όσο εκατό βόδια, και πήρε ως αντάλλαγμα τη χάλκινη πανοπλία του Διομήδη, που άξιζε μόλις εννέα. Από αυτό το περιστατικό έμεινε στην αρχαιότητα η παροιμιώδης έκφραση «χρύσεα χαλκείων» για κάθε υπερβολικά άνιση ανταλλαγή.
ΠΗΓΗ:
https://www.facebook.com/prrkks/posts/pfbid02xkvj8EVZqVytXBm8499w2efPZZpFroi9SGmvWRbQc5ky9YocZgQRoT6QSmTiuiDUl
Lamprini T.
